GOES - Zelden zal een wielrenner zo versteld hebben gestaan van zichzelf als Dennis Raadtgever. De 28-jarige amateur uit Goes zorgde vorige week zondag voor een grote verrassing bij het Nederlands kampioenschap 50 kilometer op de wielerbaan van Sloten. Wat begon als een trainingsritje, eindigde met een bronzen medaille.
Morgen reist Raadtgever opnieuw af naar de overdekte piste in Amsterdam voor het volgende onderdeel van het NK baanwielrennen: het rijden achter de derny`s. Een nieuwe stunt sluit hij uit. ,,Ik maak me geen illusies. Een finaleplaats zou al fantastisch zijn.``
Hoewel hij de verwachtingen tempert, weet Raadtgever dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn. De nationale titelstrijd over 50 kilometer was pas zijn derde wedstrijd op de baan in tien jaar tijd. Na de dernyrace in `s-Heer Arendskerke, die hij deze zomer won, reed Raadtgever op aandringen van zijn Roosendaalse gangmaker Rien van Hooijdonk twee wedstrijden op de Alkmaarse baan. Daar was hij niet meer geweest sinds hij een decennium geleden deel had uitgemaakt van de nationale juniorenwerkgroep.
Opwarmertje
Het eerste NK-onderdeel beschouwde Raadtgever slechts als een opwarmertje voor het dernykampioenschap. Omdat op het laatste moment werd besloten de 27 deelnemers geen series te laten rijden, stroomde hij meteen door naar de finale. ,,Dat schoot natuurlijk lekker op.`` Ingegeven door een gebrek aan ervaring en angst voor valpartijen in de grote groep begon hij de koers over 250 ronden bovenin de baan. ,,Ik hoopte dat ik niet al te snel zou worden gedubbeld.`` Al snel daalde Raadtgever af om mee te springen met de eerste vluchters. Tot zijn verbazing namen ze een ronde voorsprong. ,,Die pakken ze me niet meer af, dacht ik nog.``
Om de haverklap sprongen vervolgens renners weg. Dat leidde tot een onoverzichtelijke situatie; niemand wist wie voorsprong had en wie niet. Toen de eindfase naderde, kwamen nog vier deelnemers in aanmerking voor de titel: Dennis Raadtgever, de jonge Tim van der Zanden, Ton Slippens en Francis de Jager. Het peloton had toen al zes ronden achterstand.
Raadtgever kreeg last van kramp, omdat hij de houding op de baanfiets niet gewend was. Toch kwam hij tien ronden voor het einde alleen aan de leiding. ,,Maar vraag me niet hoe dat kwam. Ik zette door en keek voortdurend op het rondebord: nog vijf, nog vier, nog drie... Op anderhalve ronde voor de fi-
nish werd ik door twee man voorbijgereden. Een van hen stak even later zijn handen in de lucht. Toen wist ik nog steeds niet dat ik in dezelfde ronde reed.``
De juichende winnaar was Francis de Jager, zijn metgezel Ton Slippens. Na hen mocht Dennis Raadtgever het podium betreden. ,,Ik was natuurlijk dolblij, maar als ik geweten had wat ik nu weet, had ik het in de slotfase heel anders aangepakt. Dan had ik gewoon op de sprint gewacht.``
Toppers
De Zeeuwse alleskunner, die op de weg uitkomt voor wielervereniging Breda en in de winter meedoet aan de ATB-competitie, is zo eerlijk om toe te geven dat het ontbreken van de nationale top hem in de kaart speelde. ,,Met Robert Slippens, Danny Stam en Wilco Zuijderwijk erbij was het natuurlijk een heel andere koers geworden. Zij doen morgen wel mee.``
Het verschil zal ook zonder te rijden al duidelijk zijn. Raadtgever: ,,Soms voel ik me een prutser als ik de grote jongens aan het werk zie. Iedereen rijdt op dure fietsen, en dan komt Dennis aanzetten op z`n trainingsfiets. Dat ding is al tien jaar oud. Nee, geen wielen van carbon of een aluminium frame, ben je gek! Gewoon 36 spaken en een frame van staal.``